Sandra’s travels

Het leven in Afrika brengt veel kansberekeningen met zich mee. Wat is de kans dat de bus op tijd aankomt? Of dat men op tijd komt voor een meeting? Of dat je niet wordt afgezet op de markt? Het zijn geen simpele kansberekeningen, maar na een tijdje hier gewoond te hebben leer je het aardig in te schatten.

Ook de Afrikanen zelf maken graag gebruik van de statistiek. Zo zei de stewardes van Air Botswana “Tja, ik geef het een 50-50 kans” op onze vraag of de bagage ook de aansluitende vlucht zou halen in J’burg. De overstaptijd was namelijk gekort naar ruim een uur, door een vertraging van de vlucht uit Dar. “It’s like flipping a coin!” voegde ze er ook nog vrolijk aan toe!

Helaas flipte de coin de verkeerde kant op en is een dag later onze bagage nog steeds zoek. Dan merk je ook dat kansberekeningen in Europa anders gaan. Naarmate de dagen optellen neemt de kans dat je bagage nog steeds kwijt is aanzienlijk af. Hier krijg je daarentegen elke dag dezelfde 50-50 kans voor je neus. En ik geloof het helemaal dat de kansen inderdaad voorlopig niet beter worden….

‘Gewoon laag inschatten, dan kan het alleen maar meevallen’ is dus het nieuwe motto geworden. En daarmee flippen we dan ook vrolijk verder!

Tja, en dan moet je ook je belastingaangifte doen terwijl je in het buitenland zit. Ik dacht dat heel anno 2008 gewoon via een te downloaden aangifteprogramma te doen. Maar helaas!

Ik quote even de website van de belastingdienst: “Als u een gedeelte van het jaar in het buitenland woonde, kunt u niet elektronisch aangifte doen. In dit geval moet u gebruikmaken van het M-biljet. Dit biljet kunt u aanvragen bij de BelastingTelefoon.”

Op zoek naar het telefoonnummer vind ik uiteindelijk een niet-0800 nummer dat je vanuit het buitenland ook kan bellen. Voor een dollar per minuut bel ik op. Want, zoals de belastingdienst aangeeft op de site, “Het is niet mogelijk te e-mailen met de Belastingdienst.” Niet heel anno 2008 die belastingdienst….

Aan de telefoon geef ik al mijn gegevens door en gek genoeg moet ik dan doorverbonden worden naar het belastingkantoor van Rotterdam. “Ja, want dat is namelijk UW belastingkantoor!” De Rotterdamse belastingtelefoon-meneer checkt vervolgens mijn gegevens en ziet dat ik inderdaad een M-formulier moet invullen. “U staat namelijk niet meer ingeschreven in Nederland en u heeft hier dus geen belastingkantoor meer”. In 5 minuten tijd ben je ineens een belastingkantoor armer.

“We gaan het formulier naar u opsturen hoor mevrouw! Houd u er rekening mee dat het wel een maandje of 2 kan duren. En niet vergeten dat de aangifte voor 1 april binnen moet zijn.” Je kunt maar even de tijd hebben…. Na een vriendelijk groet wil de man alweer gaan ophangen. “Moet u niet mijn adres hebben misschien” vraag ik dus. Ik snap ineens waar die 2 maanden vandaan komen, ze sturen het gewoon op naar ‘Mevrouw van Maarseveen in Tanzania’!

Ik moet mijn postadres 4 keer herhalen, terwijl de verbinding toch echt goed was. Het ging als volgt:

Ik: Dar es Salaam
Man van de belastingdienst: Wat?
Ik: Dar es Salaam
Man van de belastingdienst: Wat?
Ik: D-A-R spatie E-S spatie S-A-L-A-A-M
Man van de belastingdienst: Huh?
Ik: D-A-R, heb je dat?
Man van de belastingdienst: Ja
Ik: Spatie
Man van de belastingdienst: Ok
Ik: E-S, ja?
Man van de belastingdienst: Ja
Ik: Spatie
Man van de belastingdienst: Ok
Ik: Salaam
Man van de belastingdienst: Wat?
Ik: S-A-L-A-A-M
Man van de belastingdienst: Jaja….
Ik (in een poging de beste man nog wat bij te brengen): Dat was jarenlang de hoofdstad van Tanzania
Man van de belastingdienst: Dat zou kunnen

Nou ja, ik heb mijn goede daad voor vandaag weer gedaan door een paar dollar te investeren in de aardrijkskunde van een Rotterdamse medeburger! Maar de slogan van de Belastingdienst kan nog toch wel iets meer nageleefd worden zou je zeggen. Bijvoorbeeld gewoon door een digitaal bestelformulier op de website voor een M-formulier. Hebben ze gelijk geen probleem meer met al die ingewikkelde adressen….