Allereerst maar eens wat noodzakelijke tools aangeschaft, zoals een hark en een schep. Op sommige stukken is de tuin namelijk zo’n verwilderd oerwoud geworden dat je je net ‘jane in the jungle’ waant. In de voortuin is het echter een dorre bende met zand en stenen. Ook wel bijzonder dat alle vormen van vegetatie vertegenwoordigd zijn in mijn tuin.

Ik wilde ook een eigen compostbak. De grond is hier namelijk zo droog dat je wel compost nodig hebt om iets te kunnen laten groeien. Behalve dan de oerwoudplant, die groeit klaarblijkelijk overal dwars doorheen. Sinds ik een fiets bezit, heb ik de bijna neurotische drang om alles per fiets te willen doen, zo ook cement kopen voor de compostbak. Achteraf was het toch niet zo heel handig om met zoveel kilo cement op een fiets zonder bagagedrager naar huis te komen, hihi. Maar de man van de winkel vond me geloof ik wel heel erg stoer! Bij mij om de hoek moest ik vervolgens zand halen. Daar vonden ze het niet alleen belachelijk, maar gewoon ronduit onmogelijk dat ik zelf een eigen muurtje ging metselen!

Overigens een interessant detail: sinds in Zuid-Afrika druk wordt gewerkt aan de voorbereidingen van het wereldkampioenschap voetbal in 2010 (o.a. bouw van stadions en hotels), zijn de prijzen van cement in veel Afrikaanse landen 3 keer over de kop gegaan. Leuk hoor, dat de FIFA heeft besloten de Zuid-Afrikaanse economie te willen stimuleren, maar in de landen daaromheen kunnen veel mensen het niet meer betalen om een huis te bouwen….

Vorig weekend ben ik aan de slag gegaan met het metselen van de compostbak, bladeren harken, oerwoudplanten verpoten, plantjes planten en zaden zaaien. Nu nog een regendansje doen en ik denk dat het een prachtige tuin gaat worden!

De foto’s kunnen jullie weer bewonderen op mijn foto-pagina!

De trouwdag
Trouwen doe je hier schijnbaar alleen op zaterdag en niet op een andere dag. Wat tot gevolg heeft dat het op zaterdagen erg druk is met huwelijken. Dat is heel simpel opgelost door gewoon met 4 bruidsparen tegelijk te trouwen. Een raar gevoel voor efficientie hebben ze hier hoor…

De trouwjurk
Ja, ook hier wordt getrouwd in een mooie witte trouwjurk! Wel opvallend is dat alle bruiden een sluier dragen. Verder zien alle gasten er ook prachtig uit, in hun mooiste jurken en pakken, met veel sieraden en ware kunstwerken van hun haar gemaakt!

De trouwceremonie
De ceremonie vond plaats in de kerk en als je daar getrouwd bent, dan is dat ook gelijk voor de wet. Wel zo makkelijk! Het ja-woord is hier 3 ja-woorden, maar de belofte is vrijwel hetzelfde (als ik het goed heb verstaan dan). Grappig is dat na elk ja-woord de gasten in de kerk allemaal uitbarsten in gejuich! Na de derde ‘ja’ mogen ze dan ook nog een zin voorlezen van een papiertje dat voor hun neus wordt gehouden door de pastoor, bepaald geen orginele trouwbeloften dus. Na het “en dan verklaar ik u hierbij tot man en vrouw” mag de sluier naar achter en volgt geen innige zoen zoals wij dat doen, maar een kusje op de wang of een hele korte omhelsing. Daarna mogen ze nog het grote trouwboek tekenen en krijgen ze een kopie daarvan mee als certificaat. Opvallend is ook dat de bruidsparen gedurende het gebeuren extreem serieus kijken, er kan echt geen glimlach af. Alle gasten daarentegen komen al zingend, dansend en joelend de kerk uit! Na nog wat groepsfoto’s bij de kerk, wordt iedereen in (voor de gelegenheid versierde) taxi’s en wat gehuurde dala dala’s gestopt om naar de receptie te gaan. In een grote stoet met knipperende lichten en voorop een open jeep met dweilorkest erin gaan we op pad!

De trouwfoto’s
Voordat we bij de receptie aankomen, moeten er trouwfoto’s worden gemaakt aan het strand. Maar aangezien alle bruidsparen datzelfde idee hebben, sta je hier ook weer gezellig naast elkaar. Je zou bijna een band krijgen!

Het feest
Het feest is een echte belevenis hier, met erg veel ceremonie, cadeaus en speeches. En natuurlijk ook heel veel eten, drinken, harde muziek en dansen. Als enige blanke tussen zo’n 200 Tanzaniaanse gasten was ik ietwat opvallend, maar dat had dan weer het voordeel dat ik me niet hoefde te vervelen :-) Ja, die Tanzanianen kunnen wel een leuk feestje geven!

Ik ga samen met Kim naar Miami om lekker in South Beach aan het strand te liggen, te shoppen, mensen te kijken en een geweldige tijd te hebben. En dat is geen lastige opgave in Miami!

South Beach heeft tevens een geweldig art deco district, waar wij met ons hotel middenin samen (zie foto). Erg america-a-la-sixties!

Ik wel! Ik ben namelijk gisteren gaan parachutespringen!

Samen met vriendin en mede-stoere-chica Adrienne vonden we dat je ooit in je leven een keer uit een vliegtuig moet zijn gesprongen (ja, ik weet het, de logica daarvan is ver te zoeken…..)

Na een week toch wel een beetje zenuwachtig te zijn geweest, was ik die ochtend bij de instructies ineens verdacht rustig. Ook in het vliegtuigje vonden we het wel spannend, maar ook vooral nog erg leuk. En dan, na de laatste voorbereidingen, gaat ineens de deur van het vliegtuig open en dan is dat gapende gat van 3 km hoog toch ineens wel heel erg eng!!
“Verstand op nul en gewoon gaan” leek mij de beste strategie, dus zo gezegd, zo gedaan…… En het was COOL!!!! De vrije val duurde 30 seconden en dat was me echt nog te kort, het was echt zo gaaf! Het gevoel van het vallen, het uitzicht over heel zuid-holland, het moment dat de parachute uitklapt, het rondjes draaien…..echt super!

Op naar het volgende punt op de “Things-to-do-in-life” lijst :-)

Gelukkig mag in Nederland alles gewoon ongecensureerd worden gezongen en gedaan, dus hiernaast een goeie actiefoto als bewijs :-)

Ook fijn trouwens dat je uitzicht bij concerten tegenwoordig wordt gedomineerd door mobiele telefoons met camera. En oh ja, daar staat ook nog iemand te zingen…..

Nee, niet ik! Maar mijn nichtje Marijke met haar vriend Pim. Ik was de fotograaf van het feest ’s avonds, maar moest natuurlijk ook zelf even op de foto!

Vrijdagavond 7 april om 19:10 kwamen wij aan bij de EVVA Vrouwengarage in Utrecht. Net iets te laat, omdat we de weg kwijt waren geraakt (oohh….een zijstraat van de Leidseweg, niet de Leidsekade….).

Na een bakje koffie deden we een kort voorstelrondje omdat niet iedereen elkaar kende. Vooral het noemen van het merk en type auto was lachwekkend (Nee….jij ook een VW Polo??!!). Na deze introductie hebben we ons snel in onze overalls gehesen voor het eerste onderdeel: de autoquiz! Gebogen over een van de 3 auto’s van de garage moesten wij alle genummerde motoronderdelen benoemen. Hier bleek al gelijk het nut van deze avond, want als het aan mij lag dan had de koelvloeistof in het reservoir van de remvloeistof gegaan. En van een distributieriem en een radiateur had ik überhaupt nog nooit gehoord! Na de grondige motoruitleg zijn we voortaan gewapend met coole termen en handigheidjes waarmee we onze mannelijke collega’s en garagepersoneel versteld kunnen doen staan. “Ja, mijn auto was wat slomer geworden maar sinds ik het luchtfilter heb vervangen rijdt ie weer als een zonnetje!”.

Daarna was het tijd voor het echte sleutelen met het verwisselen van een band. Jammer dat we 20 minuten bezig waren met de reserveband uit een Polo krijgen (wie maakt er dan ook een gereedschapskistje in vast?), de wieldop van de band afhalen en uitvinden hoe de krik werkt (hoe bedoel je knullig systeem!). Maar daarna was het een piece of cake! Na nog een oefening met startkabels, werd deze succesvolle avond afgesloten met een groepsfoto op de auto en een gezellig drankje. Nu maar hopen dat we nooit met een lekke band langs de A2 komen te staan….maar mocht toch het gebeuren, dan staan wij ons mannetje wel!

Wil jij ook weten hoe je je mannelijke collega’s kunt afbluffen? Kijk op www.vrouwengarage.nl