Sandra’s travels

In het kader van “het duurt even, maar dan heb je ook wat” hier even een uitermate frustrerende, maar ook wel grappige ervaring van mij met de Tanzaniaans bureaucratie toen ik probeerde een bankrekening te gaan openen.

Mijn eerste poging dit te doen eindigde een paar weken geleden al jammerlijk. Na 3 kwartier wachten en na een blik van hooguit 5 seconden op mijn formulieren door de baliejuffrouw was het oordeel dat ik terug mocht komen wanneer ik een officiele werkvergunning had. Het feit dat ik een verklaring bij me had van zowel VSO als van mijn baas, waarin staat dat ik hier werk, was toch echt niet voldoende….

Nu is de bank niet de enige plek waar de bureaucratie hoogtij viert, ook bij de immigration office zijn ze groot fan! Hoewel, mijn werkvergunning was al na 7 weken rond, wat hier echt geldt als een persoonlijk record. Inderdaad, je vraagt je af wat dan de normale tijd dan is….

Vol goede moed ging ik dus weer op weg naar de bank voor poging 2, dit keer met de werkvergunning in mijn paspoort. Dat we eerst weer een uur in de rij moesten staan mocht de pret niet drukken, deze keer kon er toch zeker niets meer mis gaan!

Mijn optimisme begint echter al een aardig te zakken als ik te woord word gestaan door een uitermate onvriendelijke dame. Ik moet 3 keer opnieuw formulieren invullen en wel 8 keer mijn handtekening ergens op zetten. Bij voorkeur op formulieren waar mijn handtekening al 2 keer op stond. Gelukkig lag dit niet aan mij, want iedereen die ik aan haar balie heb gezien kreeg de formulieren minstens 2 keer terug. Gevolgd door haar commentaar (een soort van snauw en mompel in 1) dat er nog ergens iets onbrak of niet goed was. Nou was die heks van de balie bepaald niet helder in haar commentaar, dus het was nog een hele zoektocht om uit te vinden wat het probleem nou eigenlijk was. Maar eindelijk, na veel geduld en handtekeningen zetten, waren de ingevulde formulieren goed genoeg!

Alleen toen bleek de werkvergunning in mijn paspoort weer niet goed genoeg. Onleesbaar vond de heks het. De stempel was namelijk niet zo goed gelukt, dus hebben ze er nog 1 overheen gestempeld waardoor het hele gebeuren een beetje vaag is geworden. Haar exacte commentaar was “listen, if you can’t even read what it says, how am I supposed to read it!” ….. Ja……op zich een goed punt…..Ik dacht natuurlijk op dat moment: “Ja, maar dit is wat ik van JOUW overheid heb gekregen, dus je doet het er maar mee!” maar ik besloot toch maar voor de aardige “maar-ik-wil-zo-graag-klant-worden-bij-jullie-approach” Deze bank heeft namelijk een pinautomaat bij mij in de wijk en je moet de praktische punten natuurlijk niet uit het oog verliezen. Na lang wikken en wegen besloot ze om toch maar genoegen te nemen met de stempel. Maar niet zomaar natuurlijk! Ik moest eerst kopieen maken van de betreffende stempel en voor het gemak ook van alle andere stempels in mijn paspoort. Waar dat laatste nou weer goed voor was dat weet niemand, maar ik besloot heel wijs mijn mond te houden. Uiteraard was er in de bank geen kopieerapparaat, dus na het maken van de kopieen in een nabijgelegen stationary shop mocht ik weer fijn achteraan in de rij aansluiten.

Toen de heks achter de balie het complete boekwerk eindelijk allemaal had goedgekeurd en ik al langzaam een glimlach liet verschijnen op mijn gezicht, dook er echter nog een ander obstakel op: de heks had nog een baas! En die moest er natuurlijk ook nog even naar kijken. En helaas voor mij vond de baas het BIJNA allemaal goed, op 1 klein puntje na…… In de verklaring van mijn werk staat mijn naam namelijk als “Sandra van Maarseveen”, terwijl in mijn paspoort ook mijn tweede voornaam “Manon” staat. En ja, hoe kon ze er nou zeker van zijn dat ze wel de juiste persoon voor zich had?! Ik moest toch echt een nieuwe verklaring regelen met mijn volledige naam erin. Als ze niet zo bloedserieus had gekeken, had ik gedacht dat ik in de Tanzaniaanse candid camera was beland….

Poging 3 was eindelijk succesvoller. Althans, dat denk ik. Nee wacht……dat hóóp ik! Ik moest uiteraard eerst weer een uur wachten voor de balie. In die tijd is mijn stapel formulieren 3 keer bekeken en weer terug gelegd met de mededeling dat ik nog even moest wachten. Ik vraag me echt af waarom ze dat nou weer deden. Niet om de tijd te doden neem ik aan, want er stonden nog 20 wachtenden aan de balie. Terwijl ik daar stond te wachten zag ik overigens ineens het naambordje van de heks. Wat blijkt, ze heet ‘Happiness’! (noot: hier in Tanzania hebben ze een voorkeur voor name als Hope, Happiness etc.). Je had het moeten zien: een gezicht dat op onweer staat en dan een badge op met de naam ‘Happiness’. Het was dat ik mijn fotocamera niet bij me had!

De vierde keer dat mijn stapel formulieren werd gepakt werd het, samen met de stapel formulieren van een andere bijna-klant zorgvuldig in een la opgeborgen. Dat werd gevolgd door de mededeling dat ik word gebeld zodra alles verwerkt is. Nu staat mijn telefoonnummer minstens 2 keer op elk formulier ingevuld, maar alsnog kan ik het niet helpen dat ik enigszins sceptisch ben. Naast de la waar mijn formulieren in gingen zaten namelijk nog zo ongeveer 25 laden. En als die net zo vol zitten als de la waar mijn formulier in ging, dan kan dit nog wel eens heel lang gaan duren….